Waar komen de Faddegons vandaan?

De meeste verhalen die in de familie worden verteld, hebben een link met Frankrijk. “Onze voorouders zijn te paard uit Frankrijk gevlucht uit hun kasteel”. “Ze hebben een burcht in Bretagne gehad; de burgemeesters van twee dorpen hebben die geconfisqueerd”. “Bij mijn ouders thuis werd nog Frans gesproken en ze droegen een Hugenotenkruisje”.
Ook oom Johan, die in Frankrijk woonde, was dit spoor aan het onderzoeken. Het verhaal gaat, dat hij aanspraken wilde maken op bepaalde landgoederen in Frankrijk. Verder onderzoek zou hem door de Franse autoriteiten zijn verboden, anders zou hij het land worden uitgezet. In de papieren die hij naliet, was een kaart aanwezig van kastelen in de streek ten zuidoosten van Toulouse. In dit deel van Frankrijk heeft ook het protestantisme een relatief grote invloed gehad.

Daarnaast zijn er verhalen, die van een Schotse afkomst uitgaan. De clan van MacFadyen uit Lochbui op het eiland Mull zou de oorsprong zijn. Het hebben van een eigen tartan spreekt natuurlijk tot de verbeelding: de MacFadyens zouden de “huisbewaarders” zijn van Castle Moy, als de heren eigenaren van de clan Maclaine of Lochbui, afwezig waren. In de archieven van de Schotse kerk in Rotterdam eind 17e eeuw komt de naam Fotheringham voor (met als variant Fastergon), maar is er geen enkele relatie aangetoond met onze familie.

Een familielid was eens met een Marrokaan in gesprek, die hem vertelde dat de naam Faddegon voorkomt in de Arabische wereld van Marokko tot Jemen. Het zou daarbij gaan om families met een vrij aanzienlijke maatschappelijke status en volgens hem zou het een joodse naam zijn.

En natuurlijk is het altijd aardig wanneer je op vakantie in het plaatsje Fadagosa komt: een naam die wel heel veel overeenkomsten heeft met je eigen achternaam! Bij het zien van deze oude bronnenbaden in Portugal die al lang geleden verlaten zijn, gaat de fantasie graag aan het werk.

Wat zeggen de tot nu toe gevonden feiten?

De oudste voorouder, waarvan via de archieven een directe relatie kan worden aangetoond, was Hendrick Jansz, die in 1676 in Dordrecht trouwde met Marij Fransdr. Hier werden nog geen familienamen gebruikt, maar alleen patroniemen. Pas bij de volgende generatie treffen we varianten op onze familienaam aan: Vastergon, Vattegon, Fattegom, Fastergon. Op een van de Dordtse archiefstukken van een Pieter Vattegon vonden we ooit een in potlood bijgeschreven notitie: Vasterszn. Iemand heeft kennelijk een link gelegd met de oud-Hollandse voornaam “Vaster” en daar een patroniem van gemaakt. Maar een “Vaster” is in de voorouders nog nergens aangetroffen.

De oudste voorvader, Hendrik, was stoelenmatter. Van zijn zoon Pieter staat vast, dat hij als scheepstimmerman heeft gewerkt. Diens zoon Johannes was onderwijzer.
En vanaf de generaties daarna hadden de Faddegons steeds (mede) het vak van horlogemaker. Dat was tot de generatie van mijn vader nog steeds het geval! Het verhaal van de Franse roots zou daar vandaan kunnen komen: eind 17e eeuw vluchtten veel Franse protestanten na de herroeping van het Edict van Nantes in 1685 naar het vrije Holland om vervolging te voorkomen. C.Spierdijk meldt in zijn boek “Klokken en Klokkenmakers” [Amsterdam, De Bussy, 1965], dat veel gevluchte Hugenoten het vak van horlogemaker uitoefenden.
Alleen: dat verhaal speelde dus wel drie generaties voordat het vak in de familie zijn intrede deed.
En Hendrik Janszoon klinkt ook niet erg Frans. Dus ook de Hugenoten-theorie gaat waarschijnlijk niet op.
 

Reacties of aanvullingen? Klik hier.

Ga verder naar de pagina: verspreiding
of
ga terug naar de beginpagina.